muminkowo

sobotni maraton przedświąteczny zwieńczony błyskiem okien. obu! błogosławiony parter w okolicznościach sfilcowanych futryn i zardzewiałych zamków trwale uniemożliwiających otwarcie okna. tak więc dla uzyskania przejrzystości okna kuchennego od zewnątrz nieodzowna okazała się drabina i mop na długim kiju. i starszy pan oczywiście. mycie okien w ten sposób na pierwszym piętrze kazałoby mi spuścić się z dachu na bandżi. co w sumie mogłoby być bardziej efektowne i efektywne – umyłabym kilkoma pociągnięciami mopa cztery piętra. za friko. no, być może za symboliczną dopłatą za mały pokaz ekwilibrystyki – cyrk tarchomin – madmuasel benia – przedstawia numer mrożący krew w przewodach „matrix tarchomiński’. ja, w obcisłym różowym trykocie z mopem w zębach sunę pionowo głową w dół wzdłuż ściany budynku w pianie z cilitu. brawa- wrzawa- bis.
a dziś, obudzona nieco abstrakcyjnym, jak na prawie środek metropolii europejskiej kukuryku , ruszyłam wałem do Gdańska tropić wiosnę, która miast orgiastycznych eventów plasuje się w kategorii „i chciałabym i bojesie” ale. dzielę, się tu z wami doświadczeniem muminka – pierwszy motylek. najsampierw mi pozował prężąc czułki i skrzydełka

a potem rzuciwszy – no to ja lecę – odleciał.

żółty był. to chyba nie najgorzej. a potem poszłam na pączki

po trzygodzinnym spacerze biodra moje wydają dźwięk podobny odgłosowi zardzewiałej młockarni i uszczerbku na dystynkcji i elegancji ruchu nie daje się już dłużej maskować frywolnym odrzuceniem grzywki ze zroszonego potem czoła. czy można wstrzyknąć botoks w stawy biodrowe? czy może wystarczy natrzeć je zjełczałą podwawelską? i czy plastry dobrze przechodzonej krakowskiej dodadzą blasku mym oczom usuwając nadmiar plis? pliz!
b.

kurą w płot

w amplitudzie zmian aurycznych (bed-łors), od śniegu przez deszcz rzęsisty, chodzę jak niedobudzona wudu kołysząc na boki nieskoordynowanym odwłokiem i kłapiąc naumyślnie nie pastowanym obuwiem zimowym podczas gdy to już kalendarzowy czas na zwiewne pląsy w prunelkach. na saskiej kępie oszronione pąki magnolii w kontrapunkcie z globalnym tym, no, mówią, że ociepleniem, zwanym przez malkontentów meteorologicznych globalnym ocipieniem. łeb mam jak sagan w imadle. z nowalijek najlepiej smakuje martini bianco z oliwką. dry. i zupa z pora na ementalerze. czyli zastępcza kuracja chromaterapii zielenią. dziś pożegnałam się z hibiscusem – załamał się chłopak totalnie i nie wytrzymał kolejnej śnieżycy. na szeptane w badylek „wiosna przyjdzie i tak” opadł bez wiary nostalgicznie ostatnim liściem na zimny parapet. sie nie dziwie – na jego miejscu zrobiłabym to samo. tymczasem opadam nostalgicznie twarzą w biurko. stu, mój nowy kolega z roczester, będzie się chyba jednak musiał naumieć po dżermańsku gdyż nasze dotychczasowe dialogi via mail zaczynają niechybnie wkraczać w świat zdań złożonych podrzędnie. a te w inglisz formułują mi się coraz koślawiej i obawiam się , że przekraczam granice politikal korektnes, gdy w złożonym problemie rzucam w sieć: giw mi tall rabat if ju łont maj many. inny fajny kolega spod karl-marx-sztad zawsze gdy doń dzwonię, wypluwa w tempie cekaemu w słuchawkę cały germański weltszmercen - ból istnienia. w tym czasie odłożywszy słuchawkę idę sobie zaparzyć melisę i opiłować TEN palec. ale zupełnie nieoczekiwanie ten tydzień w biurze zamykam bilansem in plus jeno całkiem wyzuta z czegokolwiek. dlatego też teraz idę złożyć sagan na piernacie albowiem imadło się zaciska i gałki oczne mam bardziej wypukłe niż melony dody w za małym gorsecie.
b.
w bonusie kura w niedorozwiniętym krokusie

sobota z detergentem

o 6:37 niezawodny budzik wykrzyczał bezgłośnie zapominaną powinność. powinność okazała się być na tyle pobudzająca, że z powrotu do pana-tapczana nic już nie mogło się udać. 6:47 kardamonowa kawa z pianką. 7: 05 początek kipiszu wiosennego czyli remanent – renowacja-regenracja-rewitalizacja obszarów kuchennych. o 12.15 mój kręgosłup zazgrzytał złowrogo a chrupnięcie w kolanach odnotowano w skanydnawii (vide tsunami na bałtyku). czemprędzej dla zatarcia śladów tsunamogennych ległam z filiżanka malinowej na szezlongu udając, że leżę ino i pachnę (inna sprawa, że ajaksem i cifem konwaliowym). tymczasem posiadam obszar kuchenny gotowy na święta. garnki wypolerowane cytryną lśnią w szafce niczym świąteczne lampiony. słoje z konfiturą wiśniową, papryką , grzybkami i ogórkami pieczołowicie przetarte irchą. meblościanka odkurzona , sprontowana i napastowana niczym generalskie oficerki. zostało mi teraz jedynie całą kuchnię zafoliować i doczekać świąt na suchej karmie.

b.

out of tjuned

mój system operacyjny odmówił współpracy. zrobił pik-klik stanął dęba i fruuu odleciał w inną czasoprzestrzeń. nieposiadanie komputera na stanowisku pracy nastręcza poważny dylemat : gotować zupę w godzinach pracy czy porządkować biurko. z powodu braku konsensusu w kwestii zupy : ogórkowa vs pazibroda aktywizowałam się w obszarze „ordnung muss sein”. szuflady mojego biurka mogłyby teraz zagrać główną rolę w „perfekcyjnej pani domu”. spinacze w symetrycznych rządkach, dziurkacz wypolerowany na błysk pod kątem prostym w korelacji ze zszywaczem, wizytówki ułożone wg. koloru logo i numerów kierunkowych. na segregatorach japońskiej staranności kaligrafia, pomięte kartki odprasowane, monitor zdezynfekowany czeka na transmisję a kilotony nieaktualnych aktualności zasiliły burdel w piwnicy. pan z serwisu przy pomocy kosmicznej ekwilibrystyki próbuje odzyskać zasoby mojego komputera. mam więc tak zwaną kart blanż. kobieta bez przeszłości, kobieta z przyszłością. pani beniu, czy pani chodzi po jakiś dziwnych stronach nieumyślnie kolekcjonując wirusy? ja? mła? nobo ma pani pięć tysięcy kukisów i temporarów ze stron blogowych. Yyyyyyyyyyyyy, w ogóle nie wiem o co mnie pan pyta , panie serwisancie, trzepoczę przymilnie rzęsami do słuchawki.
a jutro, no cóż, chyba jednak zupa.
b.

ar ju toking tu mi, darling?

pani beniu, pani napisze do roczester, że mamy chwilowy problem ale że on zaraz minie. dłubię więc w klawiaturze pilniczkiem i szukam dawno zaginionego translatora. łi hev temporary problem, bat it łil bi gon sun, tu hel – dodaję osobisty akcencik. rozszerzenie palety produktowej skutkuje zacieśnieniem kontaktów z ohajo i plymuth. ewrybody mi piszą nagle dear benia – czuję się przez to cząstką wszechświata. w przypadku listów zaczynających się od sehr geehrte frau benia jakoś mi ten efekt nie wyskakiwa. pilnie potrzebny mi program, który mój fonetyczny inglisz zamieni w trymiga – kłikly, spidly, nał – w politycznie poprawną wersję. nazaś do każdego listu do roczester obok best regards dołączam przymilne lowmitender. tymczasem na szkolenie w zakresie obwiedniowego freza ślimakowego zsyłają mnie do munsien, nie do ohajo. pfff. jeszcze tam w tym ohajo za mną zatęsknią. for siur. ale i na munsien się cieszę, albowiem bardzo wery najs miasteczko. od 8:00 do 16:15 szkolenie, potem intensywna eksploracja bawarskich przybytków uciech. na tę okoliczność kompletuję już garderobę – głównie zielone wełniane podkolanówki, filcowy kapelutek z piórkiem bażanta i gorsecik w alpejskie fijołki – zasada mimikry gwarantem rabatu. z biurowym kolegą, którego natenczas los też rzuca w te strony zamierzamy dogłębnie zgłębić bawarską kulturę golonki i piwa. powrót samolotem (ohesusie) mamy o 6:44 więc nie planujemy skorzystać z ostatniego noclegu w hotelu. muszę sobie wyguglać, który przybytek nie wyrzuca zacnych gości przed 3:45 rano. i oby to nie był ino całonocny imbis na dworcu pekaesu. choć przy całej znanej mi germańskiej fantazji tam właśnie skończymy jodłując z kolegą „jolka, jolka pamiętasz ...”.
b.

fotoreportaż warzywny

b.

hermafrodytyzacja

idąc śladem najnowszych rozporządzeń unii przyjdzie mi do ojca dyrektora wołać e! Stefan a do jego koleżanki będę sobie mogła luźno rzucić, e! Andżela. uznanie zwrotu pan/pani jako zbyt seksistowskie winduje ue na szczycie listy najbardziej zidiociałych idiotów. przepraszam Panią/Pana za ten niepoprawny politycznie kolokwializm odzwierciedlający w zasadzie popierniczony debilizm ue w wyekstrahowanej postaci. idąc dalej tym tropem kolejne rozporządzenie nakaże kobietom przyszycie lateksowych penisów a panom przyjdzie wszczepić implanty w biuście i silikonową waginę. dla równości cech płciowych uniemożliwiających seksistowskie kategoryzowanie poszłabym o krok dalej i nakazała każdemu obywatelu unii europejskiej pełną jawność płciową poprzez przyszycie penisa i / lub waginy do czoła, żeby bynajmniej nie konspirowali drugorzędowymi cechami płciowymi. a każdy obywatel unii winien mieć w usc i w paszporcie zapisane obowiązkowo imiona płci obojga , co słusznie przed laty antycypował /antycypowała nasza/nasz rodzimy/rodzima jan maria. tak mię rodżaźniło to kretyńskie posunięcie ue, że już wam dziś Panie/Panowie nie napiszę o tym jak za pomocą kilograma marchewki zrobić kipisz w kuchni i salonie gdy niespodziewanie sokowirówka zaczyna żyć własnym życiem wchodząc w stan ekstazy zakończony eksplozją .
b.